Kontrast:
Rozmiar czcionki:
Odstępy:
  • TAB - Kolejny element
  • SHIFT + TAB - Poprzedni element
  • SHIFT + ALT + F - Wyszukiwarka
  • SHIFT + ALT + H - Strona główna
  • SHIFT + ALT + M - Zawartość strony
  • SHIFT + ALT + 1 - Wybór menu
  • ESC - Anulowanie podpowiedzi

Publikacje prasowe i naukowe

W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 158 z dnia 17 sierpnia 2022 roku powołano się na poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 189 z dnia 16 sierpnia 2022 roku opisano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 lipca 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 290/22 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z marca 2022 roku w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy M. z lutego 2022 roku oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Zdaniem składu orzekającego: „Zawarcie umowy o dożywocie (Umowa cywilnoprawna uregulowana w art. 908-916 Kodeksu cywilnego. W przypadku zawarcia tego typu umowy, właściciel nieruchomości zobowiązuje się przenieść jej własność na nabywcę. Nabywca w zamian za to zobowiązuje się zapewnić zbywcy lub bliskiej mu osobie dożywotnie utrzymanie.) między jedną z osób wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. 2020 poz. 111, ze zm.), a osobą wymagającą opieki, nie ma wpływu na ocenę spełnienia przez inną z tych osób, przesłanek uprawniających do świadczenia pielęgnacyjnego”.

Wyrok nie jest prawomocny.


W dzienniku „Kurier Poranny” nr 150 z dnia 4 sierpnia 2022 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 grudnia 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 778/21 ze skargi na uchwałę Rady Miasta B. w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce znajdującej się na osiedlu B. w Białymstoku, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącego.

Uchwałą z sierpnia 2021 r. Rada Miasta B. odmówiła ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w obrębie osiedla B. na podstawie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2020 r. poz. 1919 ze zm.). Uchwała ta podejmowana była w ramach władztwa planistycznego, dającego organom gminy swobodę decyzyjną (decyzja uznaniowa), ale wydaną w granicach prawa. Granice te wyznacza przede wszystkim konieczność ważenia interesu indywidualnego (inwestora) oraz publicznego (społeczności lokalnej), co znajduje uzasadnienie w konstytucyjnym standardzie proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji).
Dodatkowo ustawodawca wskazał na elementy konieczne do uwzględnienia przez radę gminy, przy podejmowaniu uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji. Do tych elementów należy weryfikowanie przesłanki niesprzeczności z ustaleniami uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 5 ust. 3), jak również konieczność brania pod uwagę stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium (art. 7 ust. 4).
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznych odpowiedzi w zakresie niesprzeczności ze studium przedmiotowej inwestycji mieszkaniowej, min. w zakresie wysokości budynku i możliwości wybudowania zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, przy uwzględnieniu, że teren ten jest przeznaczony do „zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności, przy możliwości zabudowy uzupełniającej wielorodzinnej oraz objęty jest strefą ochrony konserwatorskiej”. Ponadto, nie wyjaśniono stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na datę podejmowania zaskarżonej uchwały, co wskazuje na brak zindywidualizowana potrzeb mieszkaniowych na danym terenie. Nie przeanalizowano również uzyskanych przez inwestora w toku postępowania pozytywnych uzgodnień (opinii), w tym ostatniej opinii P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który wskazał na istniejącą wokół przedmiotowej działki zabudowę jednorodzinną dwukondygnacyjną oraz wielorodzinną dwutrzykondygnacyjną wraz z użytkowym poddaszem. Na tej podstawie uznał, że planowana inwestycja zakładająca budowlę czterech kondygnacji naziemnych budynku (parter i trzy kondygnacje) w takim kształcie i wielkości jest dopuszczalna pod względem architektonicznym do tej części miasta oraz wkomponuje się w istniejące otoczenie, a zatem nie będzie zaburzać skali i proporcji bryły istniejących tam budynków. Organ nie ustosunkował się do tej opinii, ani ustaleń stanowiących podstawę jej wydania.
Powyższe okoliczności wskazują, że Rada pominęła w istocie kluczowe przesłanki podejmowania uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, co uzasadnia konkluzję, że uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności.

Wyrok nie jest prawomocny.


W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 7 z lipca 2022 roku został opublikowany artykuł asystenta sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Mateusza Kownackiego w dziale „Podatek od nieruchomości”.

W pierwszej części tekstu autor omawia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Łd 499/20 związany z kwestią zwolnienia z podatku od nieruchomości w sytuacji zajęcia budynków na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. WSA w Łodzi stwierdził, że: »sformułowanie "zajęte" na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej należy rozumieć w ten sposób, że w budynku muszą być wykonywane rzeczywiste czynności składające się na prowadzenie tejże działalności. Czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały i tak, że w zasadzie wykluczają prowadzenie innej działalności«.

Wyrok jest prawomocny.

W kolejnej części publikacji został streszczony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2022 roku o sygnaturze akt III FSK 4860/21. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku dotyczącym niedopuszczalności gminnego zwolnienia z podatku od nieruchomości uznał, że: „Regulacja w postaci utraty zwolnienia począwszy od dnia jego uzyskania jest nieproporcjonalna do naruszenia wyłącznie obowiązków sprawozdawczo-informacyjnych”.

Wyrok jest prawomocny.


W dodatku „Poradnik prawny: Kontrole w firmie 2022” dostępnym w prenumeracie plus dziennika „Rzeczpospolita” nr 149 z dnia 29 czerwca 2022 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 września 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 293/18, oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z marca 2018 roku w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od lutego 2013 roku do lipca 2013 roku, od września 2013 roku do października 2014 roku oraz od grudnia 2013 roku do grudnia 2015 roku.

Sąd uznał, że: „Brak wskazania w decyzji organu I instancji, spełnienia przez ten organ przesłanek z przepisu art. 165b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: o.p. przy wszczęciu postępowania podatkowego po upływie sześciu miesięcy od zakończenia kontroli podatkowej, stanowi niewątpliwie naruszenie powyższego przepisu. Organ drugiej instancji może z tego powodu uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać mu sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. Przy czym przesłanki wskazane w art. 165b § 3 o.p. powinny być badane na dzień wszczęcia postępowania podatkowego, a nie „obecnie", to jest po zwrocie sprawy organowi pierwszej instancji.”.

Wyrok nie jest prawomocny.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 142 z dnia 21 czerwca 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 maja 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 71/22 oddalający skargę na decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z grudnia 2021 roku w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2018 roku, określenia podatku do zapłaty za listopad i grudzień 2018 roku oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2018 roku.

Sąd uznał, że: „W granicach przestrzegania prawa nie można pozwolić na tworzenie na gruncie prawa podatkowego sztucznie wykreowanych mechanizmów, dzięki którym omija się regulacje obowiązujące w innych dziedzinach prawa. Konsekwencją ich ustalenia będzie pozbawienie uprawnienia do uzyskania takiej bezprawnej korzyści w postaci prawa do odliczenia podatku od towarów i usług. W świetle art. 112b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2018, poz. 2174) nie jest możliwe ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w sytuacji odmowy przyznania danemu podmiotowi statusu podatnika VAT (ang. value-added tax, podatek od towarów i usług) w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług”.

Wyrok nie jest prawomocny.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 141 z dnia 20 czerwca 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 maja 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Bk 18/22 ze skargi na bezczynność Komendanta Placówki Straży Granicznej w N. w przedmiocie zezwolenia na przebywanie na obszarze objętym zakazem przebywania w strefie nadgranicznej, w którym Sąd:
1. zobowiązał Komendanta Placówki Straży Granicznej w N. do załatwienia wniosku skarżącej z grudnia 2021 roku w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt organowi;
2. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności;
3. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
4. nie przyznał od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej;
5. zasądził od Komendanta Placówki Straży Granicznej w N. na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził, że: „[…] odmowa udzielenia zezwolenia na przebywanie w strefie nadgranicznej w obszarze objętym zakazem przebywania, podjęta przez właściwego miejscowo komendanta placówki Straży Granicznej na podstawie art. 12b ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 roku o ochronie granicy państwowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1776 ze zm.), powinna mieć formę decyzji administracyjnej. Jest to decyzja wydawana w ramach uznania administracyjnego, w której decyduje się o możliwości skorzystania z konstytucyjnego uprawnienia do swobodnego poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyrok nie jest prawomocny.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” numerze łączonym 115-116 na dni: od 15 czerwca do 19 czerwca 2022 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 marca 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 897/21 ze skargi na czynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z października 2021 roku w przedmiocie rozstrzygnięcia naboru na wolne stanowisko urzędnicze, w którym Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności.

Sąd uznał, że: W art. 13 ust. 2 pkt 4b ustawy z dnia 21 listopada 2008 roku o pracownikach samorządowych (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1282) wskazano, że ogłoszenie o naborze na wolne stanowisko urzędnicze powinno zawierać informację, czy w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w jednostce, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wynosi co najmniej 6%. Ponadto w ust. 2b tego artykułu zawarto zapis, że kandydat, który zamierza skorzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 13a ust. 2, jest zobowiązany do złożenia wraz z dokumentami kopii dokumentu potwierdzającego niepełnosprawność. Powyższe przepisy są skorelowane z art. 13a ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych, który wskazuje, że jeżeli w jednostce wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu na stanowiska urzędnicze, z wyłączeniem kierowniczych stanowisk urzędniczych, przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajduje się w gronie osób, o których mowa w ust. 1. Sąd podkreślił, że protokół powinien zawierać informacje o zastosowanych metodach i technikach naboru oraz uzasadnienie wyboru określonego kandydata na dane stanowisko, co pozwala na zachowanie zasad konkurencyjności, przejrzystości i obiektywizmu.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 897/21 jest prawomocny od dnia 6 maja 2022 roku.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 137 z dnia 14 czerwca 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 maja 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 111/22 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z marca 2022 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną oraz zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz E. Spółki z o.o. w W. kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził: „To, że zadośćuczynienie za doznaną krzywdę było przyznane na podstawie art. 445 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.) (wprawdzie nie w wyroku, lecz w ugodzie sądowej, jednakże nie zmienia to materialnoprawnej podstawy świadczenia) nie pozbawia zdarzenia - na podstawie którego przyznano świadczenie - charakteru wypadku przy pracy. (...) Fakt, że ww. świadczenie miało swoje źródło w zdarzeniu jakim jest wypadek w pracy, nie może pozostać obojętny przy ocenie skutków podatkowych wypłaty zadośćuczynienia”.

Wyrok nie jest prawomocny.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 134 z dnia 10 czerwca 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 kwietnia 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 86/22 ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ze stycznia 2022 roku w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, w którym Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd uznał, że przychody ze sprzedaży nadwyżki praw do emisji dwutlenku węgla (CO2) stanowią lub mogą stanowić dla spółki przychód z działalności zwolnionej od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „CIT”). Sąd zaznaczył, że istotne znaczenie dla prawidłowej interpretacji powyższego artykułu mają przepisy ustawy z dnia 20 października 1994 roku o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1670, dalej: „SSE”). Sąd wyjaśnił, że zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o SSE, uregulowane zostało w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.

Wyrok nie jest prawomocny.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 103 z dnia 30 maja 2022 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 maja 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 154/21 ze skargi na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z stycznia 2021 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów z tytułu dzierżawy znaku towarowego, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną interpretację oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził, że: „Odczytując we wzajemnym powiązaniu przepisy art. 10 ust. 1 pkt 6 i art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426, z późn. zm.) nie ma wątpliwości, że ustawodawca uznaje za źródło przychodu zarówno dzierżawę (czy umowę o podobnym charakterze), która ma za przedmiot rzeczy, jak też prawa majątkowe”.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 154/21 jest prawomocny od dnia 24 czerwca 2021 roku.


W dzienniku „Kurier Poranny” nr 91 z dnia 12 maja 2022 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 czerwca 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 245/21 ze skargi Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa D. w B. oraz Stowarzyszenia "O." w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z lutego 2021 roku w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew, w którym Sąd:
1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z grudnia 2020 roku;
2. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa D. w B. kwotę 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;
3. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "O." w B. kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.  

Sąd stwierdził, że: „Art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2022 roku Prawo lotnicze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1970) wyłącza stosowania art. 33 i rozdziału 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55). W przypadku konieczności wycięcia drzew dla potrzeb lotnictwa nie obowiązują zasady dotyczące ochrony obszarów Natury 2000 (art. 33 ustawy o ochronie przyrody). Wyłączenie stosowania całego rozdziału 4 ustawy o ochronie przyrody jest równoznaczne z pominięciem całego postępowania związanego z uzyskaniem pozwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. W przypadku wystąpienia gatunków chronionych, na terenie wnioskowanym do wycinki drzew nie dokonuje się oględzin ani nie zawiesza się postępowania do czasu przedłożenia zezwolenia na czynności podlegające zakazom w stosunku do tych gatunków. Zatem, zakazy związane z ochroną gatunków roślin i grzybów oraz zwierząt wymienionych w art. 51 i 52 ustawy o ochronie przyrody i obowiązek uzyskania zezwolenia w stosunku do chronionych gatunków, które wydaje Generalny lub Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w myśl art. 56 ust. 1 i 2 ustawy - nie znajdują zastosowania w przypadku wycinki drzewostanu prowadzonej na podstawie art. 82 ust. 3 Prawa lotniczego”.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 245/21 jest prawomocny od dnia 24 września 2021 roku.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 89 z dnia 10 maja 2022 roku powołano się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 września 2021 roku w sprawach o sygnaturach akt: I SA/Bk 367/21 i I SA/Bk 368/21 oddalające skargi na decyzje Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z maja 2021 roku w przedmiocie wiążących informacji stawkowych.

Rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w sprawie  o sygnaturze akt I SA/Bk 368/21 zostało opisane w komunikacie dotyczącym publikacji „Dziennika Gazety Prawnej” nr 82 z dnia 28 kwietnia 2022 roku.

W sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 367/21 Sąd uznał, że: „Brak jest podstaw prawnych, by ekspertyzę prawną uznać za dowód uzupełniający z dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 roku Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019 poz. 2325)”.

Wyrok nie jest prawomocny.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 102 z dnia 4 maja 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 kwietnia 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 52/22 na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z grudnia 2021 roku w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, w którym Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną oraz zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Przedsiębiorstwa Transportowego N. Sp. z o.o. w A. zwrot kosztów postępowania sądowego. 

Sąd stwierdził, że: „Rekompensata ustalana w oparciu o art. 50 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 roku o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1371 ze zm.) nie jest objęta podatkiem VAT (ang. value-added tax – podatek od towarów i usług)”.
Sąd zaznaczył, że „otrzymywana przez spółkę rekompensata nie ma związku ze sprzedażą, nie jest przyznawana jako dopłata do ceny usługi, a przeznaczona jest na pokrycie poniesionych kosztów w ramach realizowanej działalności. Oznacza to, że w opisanej sytuacji występuje rekompensata o charakterze kosztowym, a nie dotacja mająca na celu sfinansowanie ceny sprzedaży usługi. Zatem otrzymana przez skarżącą rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez nią usług i nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), a tym samym nie podlega opodatkowaniu. Jak wskazano wyżej, opodatkowaniu podlegają wyłącznie dotacje typu sprzedażowego, natomiast nie podlegają opodatkowaniu dotacje typu kosztowego, finansujące koszty działalności określonych podmiotów”.

Wyrok nie jest prawomocny.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 82 z dnia 28 kwietnia 2022 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 września 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 368/21 oddalający skargę na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z maja 2021 roku w przedmiocie wiążącej informacji stawkowej.

Sąd stwierdził, że: „Dla analizowanej sprawy kluczowe znaczenie ma brzmienie pozycji 0402 Nomenklatury scalonej (CN): »Mleko i śmietana, zagęszczone lub zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego«. A zatem cukier może być jedynie dodatkiem dla produktu spożywczego. (…) Przedmiotowy towar zawiera w swoim składzie surowcowym 43,5% cukru". W związku z tym, masa kajmakowa (krówkowa) nie jest produktem mlecznym, a produktem cukierniczym. Masa krówkowa z dodatkiem tłuszczu roślinnego stanowi bowiem gotową masę cukierniczą, a ta z kolei klasyfikowana jest do pozycji 1704 CN i objęta 23 % stawką VAT.

Wyrok nie jest prawomocny.


W dodatku „Administracja” dla prenumeratorów dziennika „Rzeczpospolita” nr 91 z dnia 20 kwietnia 2022 roku omówiono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 lutego 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 948/21, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Powiatu B. z sierpnia 2021 roku oraz zasądził od Wojewody P. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził, że: „W świetle art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1899) dowód w postaci decyzji wywłaszczeniowej lub inny akt zrównany w skutkach z taką decyzją, nie jest dowodem koniecznym do ustalenia, że »nastąpiło pozbawienia praw do nieruchomości«, jeżeli bezspornym pozostaje, że nastąpiło faktyczne przejęcie nieruchomości przez Państwo i została zrealizowana inwestycja celu publicznego, zaś z powodu długiego upływu czasu nie zachowała się w całości dokumentacja wywłaszczeniowa”.

Wyrok nie jest prawomocny.


W dwumiesięczniku „Procedury administracyjne i podatkowe” nr 5 z okresu wrzesień-październik 2021 roku, który trafił do dystrybucji w kwietniu 2022 roku został opublikowany artykuł asystenta sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Marcina Prusa dotyczący wybranych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). W pierwszej części autor omawia wyrok NSA z dnia 2 września 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I FSK 2029/18 związany z badaniem interesu prawnego wnioskodawcy w postępowaniu interpretacyjnym. W kolejnej części publikacji został streszczony wyrok NSA z dnia 10 września 2021 roku o sygnaturze akt II GSK 744/21 odnoszący się do kwestii pierwszeństwa rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu przed wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania. 


W miesięczniku „Przegląd Podatkowy” nr 4 z kwietnia 2022 roku przytoczono poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 71 z dnia 12 kwietnia 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 288/18 oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z kwietnia 2018 roku w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu pożyczki środków pieniężnych.

Sąd stwierdził, że: „Umowa powiernictwa jako umowa nienazwana nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Organ nie jest jednak związany nazwą umowy, lecz w ramach przysługujących kompetencji może - uwzględniając zgodny zamiar stron i cel czynności - ocenić istotę i charakter danego stosunku prawnego z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego”.

Wyrok nie jest prawomocny.


W dzienniku „Gazeta Współczesna” nr 71 z dnia 12 kwietnia 2022 roku powołano się na poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 70 z dnia 11 kwietnia 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 sierpnia 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 365/18 oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z kwietnia 2018 roku w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

Sąd stwierdził, że: „Skarżąca w przedmiotowej sprawie nie uprawdopodobniła, że o nabyciu własności dwóch nieruchomości lokalowych [...], wchodzących w skład spadku po matce, dowiedziała się dopiero [...] z korespondencji mailowej od wuja [...]. Zgodzić się należało z organami, że poczynione w sprawie ustalenia wskazują, mając na uwadze zasady logiki i doświadczenia życiowego, że Skarżąca znacznie wcześniej posiadała wiedzę o należących do spadkodawczyni nieruchomościach lokalowych [...], zaś przedłożona korespondencja emailowa miała jedynie uwiarygodnić tezę forsowaną przez Skarżącą o późniejszym powzięciu tejże informacji, celem uniknięcia konieczności zapłaty podatku”.

Wyrok nie jest prawomocny.


W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 3 z marca 2022 roku powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 maja 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 144/18 oddalający skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z listopada 2017 roku w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej za lata 2013 - 2016 i odmowy rozłożenia na raty tej zaległości.

Sąd stwierdził, że: „Kryterium ważnego interesu podatnika wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które uniemożliwiają wywiązanie się z ciążących obowiązków podatkowych bez doraźnej pomocy ze strony organów podatkowych. Ocena ta, a zwłaszcza istnienie ważnego interesu podatnika, musi być dokonana w oparciu o obiektywne kryteria, zgodnie z powszechnie akceptowaną hierarchią wartości. Konieczne jest, aby znalazła ona należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Pomocnym okazać się może posiłkowanie się poglądami orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz doktryny prawnopodatkowej”.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 144/18 jest prawomocny od dnia 10 lipca 2018 roku.

W wyżej wspomnianym czasopiśmie został opublikowany artykuł asystenta sędziego tutejszego Sądu Mateusza Kownackiego poruszający kwestię podatku od nieruchomości. W pierwszej części autor omawia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt III FSK 4061/21 dotyczący przesłanek uznania nieruchomości za związaną z działalnością gospodarczą. W kolejnej części publikacji został streszczony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 grudnia 2021 roku o sygnaturze akt I SA/Op 342/21 związany ze stawką podatku od nieruchomości od gruntów pod zbiornikami wodnymi.  


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 53 z dnia 17 marca 2022 roku powołano się na  postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 stycznia 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 866/20 ze skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z listopada 2020 roku w przedmiocie odmowy wyrównania ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego, w którym Sąd postanowił:

1. na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne:
"Czy art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1610) w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisu art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r. do spraw dotyczących ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych po dniu 6 listopada 2018 r. w odniesieniu do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. jest zgodny z art. 2, art. 8 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.;

2. na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku.

Powyższe pytanie prawne wciąż oczekuje na rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 58 z dnia 11 marca 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 stycznia 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 877/21 oddalający skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z października 2021 roku w przedmiocie odmowy zmiany lasu na użytek rolny.

Sąd uznał, że: „Szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu, mająca uzasadniać przekształcenie lasu w użytek rolny, musi być aktualna (realna) w dacie występowania z wnioskiem a nie tylko być potencjalna. Ważna potrzeba życiowa właściciela lasu, która skłoniła go do wystąpienia z wnioskiem, winna być na tyle realna, że jej szybkie niezaspokojenie stanowiłoby wręcz zagrożenie dla egzystencji właściciela lasu”. Sąd zaznaczył, że hodowla koni w celach hobbystycznych lub rekreacyjnych nie stanowi szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt  II SA/Bk 877/21 jest prawomocny od dnia 15 marca 2022 roku.


W dodatku „Administracja” dla prenumeratorów dziennika „Rzeczpospolita” nr 56 z dnia 9 marca 2022 roku omówiono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 stycznia 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 758/21 oddalający skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z sierpnia 2021 roku w przedmiocie odmowy zasiłku celowego.

Sąd stwierdził, że: „Przepis art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1856 ze zm.) nie może w żadnym razie prowadzić do powstania sytuacji, w której wnioskodawca uczyni z pomocy społecznej swoje stałe źródło utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 ustawy, zasadą pomocniczości”. Sąd podkreślił, że: „Pomoc udzielana na tej podstawie winna być skierowana do osób, które na skutek zdarzeń losowych znalazły się w tak trudnej sytuacji życiowej, że nie są w stanie same, przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości, sytuacji tej przezwyciężyć. Pomoc w postaci specjalnego zasiłku celowego ma służyć obywatelom w najcięższych sytuacjach życiowych, kiedy ich podstawowe potrzeby egzystencjalne nie mogą być zaspokojone we własnym zakresie”.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt  II SA/Bk 758/21 jest prawomocny od dnia 22 marca 2022 roku.


W miesięczniku „Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych” nr 2 z lutego 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 listopada 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 414/21 oddalający skargę na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta B. z dnia czerwca 2021 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Sąd stwierdził, że: „Dystrybutory paliwa stanowią urządzenia związane z obiektami budowlanymi w postaci zbiorników paliw i gazu. Nie można bowiem analizować funkcji tych urządzeń, nie odnosząc jej do miejsca ich zainstalowania, jakim w tym przypadku jest stacja paliw. Stanowi ona bowiem całość organizacyjno-techniczną i jej podstawowym przeznaczeniem jest sprzedaż paliw konsumentom. Dlatego pozbawienie takiej stacji któregokolwiek z jej elementów składowych, do których niewątpliwie zaliczają się dystrybutory, pozbawiłaby stację możliwości pełnienia jej zasadniczej funkcji, jaką stanowi sprzedaż paliw”.

Wyrok nie jest prawomocny.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 44 z dnia 23 lutego 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 stycznia 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 550/21 oddalający skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z września 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Sąd uznał, że: „Kupujący nie ma prawa do odliczenia podatku VAT (ang. value-added tax – podatek od towarów i usług) z faktury dokumentującej otrzymanie przez sprzedającego zaliczki na poczet przyszłej dostawy, jeśli dostawa ta miała miejsce przed złożeniem oświadczenia o rezygnacji ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685) Dopóki ta sytuacja będzie istniała, tj. dopóki nie nastąpi skuteczne złożenie oświadczenia o rezygnacji ze zwolnienia, to transakcja sprzedaży nie będzie mogła podlegać opodatkowaniu VAT wg właściwej stawki. Złożenie oświadczenia będzie skutkowało opodatkowaniem zarówno dostawy właściwej jak i zaliczki uiszczonej na poczet tej dostawy”.

Wyrok nie jest prawomocny.


W  dzienniku „Rzeczpospolita” nr 27 z dnia 3 lutego 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 października 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 516/21 oddalający skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z czerwca 2021 roku w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia niezabudowanej części nieruchomości w związku z koniecznością niezwłocznego usunięcia odpadów.

Rozstrzygając powyższą sprawę Sąd zwrócił uwagę, że właściciel nieruchomości nie może przechowywać odpadów na swojej działce w sposób dowolny. Posiadacz posesji jest zobowiązany przestrzegać regulacji określonych w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r., poz. 888).
Właściciel jest zobligowany m.in. do gromadzenia odpadów w odpowiednich workach i pojemnikach w sposób selektywny oraz utrzymywania miejsca gromadzenia w odpowiednim stanie sanitarnym.

Sąd wskazał, że: „nakaz usunięcia odpadów może przebiegać w dwóch trybach:

Organ wydaje decyzję o niezwłocznym usunięciu odpadów, po uprzednim zasięgnięciu opinii organów ochrony środowiska, inspekcji sanitarnej i straży pożarnej (art. 26 a ust. 5 ustawy).[...] Przeprowadzającym postępowanie i wydającym decyzję jest wójt, burmistrz czy prezydent miasta, zaś organy opiniodawcze wyrażają swoje stanowisko, które podlega ocenie organu decyzyjnego”.

Wyrok jest nieprawomocny.


W dwumiesięczniku „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” nr 6/2021 z stycznia 2022 roku przytoczono poniższe wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku:

Sąd stwierdził, że: „[...] zasada zaufania obywatela do państwa powinna chronić podatnika przed sytuacją [...], w której dopełnia on obowiązku informacyjnego, organ administracji przez kolejne lata podatkowe wydaje akty administracyjne utwierdzające podatnika w przekonaniu co do prawidłowości opodatkowania, a następnie akt ten jest eliminowany z obrotu prawnego z uwagi na rażące naruszenie prawa. Zaniechanie przez organ zastosowania obowiązujących przepisów czyni niemożliwym późniejsze stwierdzenie nieważności aktu wydanego z pominięciem tych przepisów”.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 659/20 jest prawomocny od dnia 26 stycznia 2021 roku.

Sąd uzasadniając powyższe orzeczenia uznał, że: „rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami jest zobowiązana do dokonania rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki, tak aby pobierane opłaty pokrywały rzeczywiste koszty związane z funkcjonowaniem systemu zagospodarowania odpadami na terenie gminy.
Prawidłowo skalkulowana opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna z jednej strony zapewniać sprawne funkcjonowanie systemu odbioru odpadów na terenie gminy, z drugiej zaś nie powinna stanowić źródła dodatkowych zysków gminy. Rzetelna kalkulacja wysokości opłat powinna w szczególności uwzględniać liczbę mieszkańców gminy, ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych oraz koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami, na który składają się koszty odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz obsługi administracyjnej tego systemu”.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 127/13 jest prawomocny od dnia 28 stycznia 2016 roku, a wyroki w sprawach o sygnaturach akt I SA/Bk 524/13 i I SA/Bk 525/13 są prawomocne od dnia 12 kwietnia 2014 roku.


W „Dzienniku Gazeta Prawna” nr 11 z dnia 18 stycznia 2022 roku powołano się na  wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 listopada 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 513/21 oddalający skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z lipca 2021 roku w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu I i II raty podatku od nieruchomości za 2020 rok.

Sąd uznał, że: „Ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej na własny rachunek ponosi zawsze podatnik i to on winien poszukiwać wyjścia z trudnej sytuacji finansowej czy płatniczej bez udziału budżetu państwa[...]. Fakt, że opodatkowany budynek nie generował zysków, nie miał wpływu na wynik postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowych. Przedsiębiorca powinien wypracować zysk z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a nie z posiadanego (lecz nieużytkowanego) majątku”.

Wyrok nie jest prawomocny.


W dodatku „Administracja” dla prenumeratorów dziennika „Rzeczpospolita” nr 8 z dnia 12 stycznia 2022 roku omówiono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 listopada 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 646/21 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z czerwca 2021 roku w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z kwietnia 2021 roku.

Sąd stwierdził, że: „Dokonując oceny legalności [...] na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu, aby w obrocie prawnym nie istniał i funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.”.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 646/21 jest prawomocny od dnia 11 stycznia 2022 roku.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 4 z dnia 7 stycznia 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 grudnia 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 807/21 ze skargi Wojewody P. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z lutego 2021 roku w sprawie określenia zasad udzielania i rozmiaru obniżek tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych nauczycielom, którym powierzono stanowiska kierownicze w szkołach prowadzonych przez Gminę N. , w którym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Sąd uznał, że: „Skoro udział związków zawodowych w procesie legislacyjnym jest regulowany ustawowo, to przypadek pominięcia związków zawodowych w opiniowaniu projektu uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego stanowi istotne naruszenie prawa, w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.). Daje on podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały, gdyż godzi w ustawowo określony tryb podejmowania aktu normatywnego (aktu prawa miejscowego)”.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 807/21 jest prawomocny od dnia 18 stycznia 2022 roku.


W dzienniku „Rzeczpospolita” nr 1 z dnia 3 stycznia 2022 roku przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 września 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 370/21 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z lipca 2020 roku w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 rok, w którym Sąd: uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził, że: „Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zalicza się również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powodują, że mogą one być wykorzystywane na ten cel”.

Wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bk 370/21 jest prawomocny od dnia 30 października 2021 roku.

Wersja XML